Kielnaad gescheurd tijdens wereldreis: wat nu?

Lekkende kielnaad op zee: dit is hoe wij het aanpakten

Redactie Zeilen 27 dec. 2025 | 11:11

Onderhoud & klussen

Het water in de bilge stijgt nauwelijks zichtbaar, maar voelt plots loodzwaar. Niet omdat het veel is, maar omdat je weet wat het betekent. Midden op de Atlantische Oceaan ontdek je iets wat je liever op een werf had gezien: een scheurende kielnaad. Wat doe je dan – doorzeilen of aanpakken? Lees het hele verhaal in Zeilen 01/2026.

Op het machtig mooie Atlantische eiland Madeira valt het ons voor het eerst op:er staat telkens net wat meer water in de bilge dan we gewend zijn met de doorgestoken mast. Een appetijtelijk likje bilgewater bevestigt onze angst: dit is zeewater. We controleren alle afsluiters en de hennegatskoker. Nergens natte plekken.

Het is eind 2024 en we zijn net een paar maanden onderweg. We maken de reis waar we zo lang van droomden en voor spaarden. We hebben onze boot Jonathan flink onder handen genomen; hij kreeg onder andere een nieuwe motor, nieuw staand en lopend want en nieuwe zeilen. Maar met de duikbril op zien we onder water dat de kielnaad een beetje is gescheurd. Dit moet de plek zijn waar het water naar binnen komt.

We zijn niet bang voor structurele problemen. Bij een ultrasone inspectie vorig jaar bleken de rvs kielbouten uit 1980 in goede staat. Ook haalden we de kielbouten in het voorjaar nog eens aan tot het juiste moment. Die kiel valt er dus niet zomaar af: we kunnen nog steeds veilig zeilen. Nauwgezet houden we het binnenkomende water bij. Als we twee maanden later in Kaapverdië aan komen is het nog altijd hoogstens een liter die we per dag in de bilge aantreffen.

Toch doen?

Na een pittige oversteek, met de laatste week dage lijks squalls en golven van vijf meter, arriveren we op het Caribische eilandparadijs Tobago. We genieten van het overdadige groen, het heerlijke eten met Indiase invloeden en het zwembadwarme water. Na een paar weken trekken we verder de Carieb in. Maar in ons achterhoofd knaagt het, in feite zijn we aan het zinken. Héél langzaam, maar toch.

Eind maart merken we dat er dagelijks wat meer water binnenkomt, wellicht door het geweld op de oceaan. Op deze manier willen we niet naar Europa terugzeilen. Na wat onderzoek en sparren met andere zeilers hakken we de knoop door: we repareren het hier. De voordelen, met een gerust hart terug kunnen zeilen en klussen in een tropisch paradijs in plaats van op een koude regenachtige werf in de polder, wegen op tegen de nadelen: klussen op een voor ons onbekende plek en het risico dat we het niet afkrijgen voordat het orkaan seizoen losbarst.

Zeilen 01/2026

Wil je de rest van dit verhaal lezen? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel hier. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.

Onderhoud & klussen