Mist op het water, een vage echo op het scherm en een enorme boeg die ineens opdoemt. Radarreflectoren golden jarenlang als dé levensverzekering voor jachten bij slecht zicht. Maar nu AIS gemeengoed is en actieve alternatieven terrein winnen, rijst de vraag: vertrouw je nog op die klassieke reflector, of is het tijd voor iets anders? Lees het hele verhaal in Zeilen 01/2026.
Als je in Nederland het water op gaat, ben je volgens het binnenvaartpolitie regelement (BPR) verplicht om ervoor te zorgen dat je goed zichtbaar bent. Daarbij mag je als plezierjachtschipper niet alleen vertrouwen op ais. Bij slecht zicht is het op de meeste plekken verplicht om een radarreflector te voeren. De lijst van vaarwateren waar dat geldt, vind je in bijlage 9.04 van het BPR. Op andere vaarwateren, zoals op de Westerschelde en het Kanaal van Gent naar Terneuzen, is het altijd verplicht om een radarreflector te voeren. Ongeacht de regels is het natuurlijk een fijn idee om altijd goed zichtbaar te zijn op de brug van grote schepen. In dit artikel kijken we mee met onze Britse collega’s naar de opties die voorhanden zijn, voor zowel actieve als passieve radarreflectoren.
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F01%2FppUWPIjKVfYcBC1767618059.jpg)
Britse regels
Aan de overkant van de Noordzee gelden duidelijke regels. Aanleiding hiervoor was een dramatisch ongeluk in 2006, toen het 25-voets jacht Ouzo bij Isle of Wight werd overvaren door een P&Oferry. Alle drie de opvarenden kwamen om. Britse instanties zoals de Maritime and Coastguard Agency (MCA) geven het advies dat alle in het Verenigd Koninkrijk geregistreerde boten een radarreflector aan boord hebben. Schepen langer dan 15 meter moeten voldoen aan ISO-norm 8729:1997; eigenaren van kleinere schepen moeten volgens de richtlijn ‘een voor de situatie geschikte radarreflector plaatsen’. Radarreflectoren moeten detectie door schepen die navigeren met radar mogelijk maken, op zowel 9 GHz als 3 GHz. Dat geldt voor alle schepen, ongeacht het land van registratie.
Radarfrequenties
Voor radar worden twee frequentiebanden gebruikt: de S-band en de X-band. Alle schepen van 300 ton of meer, en passagiersschepen van elke grootte, moeten een X-bandradar aan boord hebben. Schepen boven 3000 ton moeten met beide systemen zijn uitgerust.
De Xband (9 GHz) wordt gebruikt voor botsingspreventie, terwijl de S-band (3 GHz) wordt ingezet voor gebruik op de oceaan, omdat deze beter doordringt bij mist, sneeuw en regen op afstanden van meer dan 5 mijl. Pleziervaartuigen gebruiken uitsluitend X-bandradar.
/https%3A%2F%2Fthumbor.pijper.io%2Fdq1bGYXoGYn8Xx_eMi5BfcXY8a4%3D%2F728x0%2Ffilters%3Amax_bytes%2870000%29%2Fhttps%253A%252F%252Fthumbor.pijper.io%252F61D8silC3sTW_7usiJ2oQobOwys%253D%252F728x0%252Ffilters%253Amax_bytes%252870000%2529%252Fhttps%25253A%25252F%25252Fcdn.pijper.io%25252F2025%25252F12%25252FOxekowM5Iyq5yx1766481995.jpg)
Zeilen 01/2026
Wil je de rest van dit verhaal lezen? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Bestel hier. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.
Tekst: Simon Hampton-Matthews, vertaling: Joris Westerveld
- Future Owns