Dagboek van een jonge schipper

Dagboek van een jonge schipper: op naar Engeland

Warmdraaien voor een rondje Kanaal met de boot van je vader

Redactie Zeilen

24 jun. '26 Laatste update: 12 jul. '26

4 minuten

Maak ons je Google favoriet!

Voor het eerst alleen verder weg op vakantie… met de boot van je vader. Durf je dat aan? En natuurlijk ook: ziet je vader dat zitten? Puck van Disseldorp en haar vader bereiden zich samen voor op deze zeilmijlpaal naar Engeland.

Het originele plan: Rondje Engeland

'Pap, mag ik met de boot op vakantie?”
“Tuurlijk Puck, wat is je plan?”
“Nou, ik heb best wel lang vakantie...”
“Ja?”
“En eh, ik wil wel wat verder weg...”
“Ja?”
“Dus ik dacht, als we elk een deel varen, misschien een rondje Engeland?”

Het aangepaste plan

Een rondje Engeland is het niet geworden. Deels omdat papa niet lang genoeg weg kan, deels omdat het plan nogal ambitieus is: voor een ‘rondje’ moet je wel helemaal rond. Waarom niet eerst een route proberen die je afhankelijk van het weer, de voortgang, de bemanning en zin onderweg nog kunt aanpassen?

Gaandeweg ontstaat er een plan: papa vaart de eerste twee weken mee, zodat mijn vriend Jan en ik kunnen warmdraaien. Daarna neem ik het roer over, om met een wisselende bemanning van vriendinnen, huisgenoten en broer Tom Het Kanaal onveilig te maken. Misschien stapt papa daarna nog voor de laatste twee weken weer aan boord, om samen de boot weer naar huis te varen.

Bekijk ook

Dossier Engeland | Zeilen

Voorbereiding

De aanloop naar deze zeilreis doet me denken aan een nautische variant van een bekend tv-programma: Help, mijn schipper is klusser . Het begint onschuldig met het vervangen van wat ramen, maar krijgt al snel een vervolg met het verstevigen van sponningen, het verwijderen van bekleding en het vervangen van de gasleiding. Dan ontdekken we scheurtjes rondom de deur. Daar gaat de slijptol in.

Twee weken voor vertrek zijn we nog lang niet klaar. Er zijn nieuwe ramen en leidingen, de bekleding zit er gedeeltelijk op, maar de isolatie, marifoonantenne, deurpost of deur schitteren door afwezigheid. Juist die drie laatste zijn toch wel handig op zee.

Zoals altijd doet de tijdsdruk wonderen. Met vereende krachten werken papa, Tom, Jan en ik ons in sneltreinvaart door de klussenlijst heen. De nieuwe deurpost wordt ingelamineerd, de antenne gemonteerd, compleet met nieuwe kabel door de mast. Op de dag van vertrek hangen we de vers gelakte deur op zijn plek en ruimen snel de boot op. Eigenlijk moet de verstevigde deurpost nog een laagje verf krijgen, maar dat komt later wel. Het bouwpakket is weer een boot. We gaan!

Dagboek

3 juli – Inslingeren

Jan en papa starten om 4.45 uur. Ik mag nog even verder slapen, zodat ik straks fris en fruitig het roer kan overnemen. Toch steek ik al om 7.00 uur mijn hoofd door de gloednieuwe deurpost naar buiten: het ‘Slijkgat uit met 5 beaufort tegen’ is een oude bekende en inmiddels weet ik hoe mijn maag daarop reageert.

Jan staat moedig aan het roer, maar na een paar uur stuiteren verliest ook hij het gevecht tegen zeeziekte. Om de beurt “eten we achteruit”, zoals papa dat subtiel uitdrukt. We proberen de moed en wat biscuits erin te houden. Dat eerste lukt beter dan het tweede.

Naarmate de dag vordert, nemen de golven af en onze zeebenen toe. De zon breekt door, de gennaker kan omhoog, de lunch blijft binnen. Voor de gelegenheid laten zich ook nog vijf bruinvisjes zien. Zeilen is afzien, maar gelukkig niet altijd. Blij constateer ik dat Jan weer boven Jan is, en dat zijn derde zeildag zo te zien niet zijn laatste wordt. Aan het einde van de middag is de wind op. We slaan België net niet over en duiken Nieuwpoort in.

Zeilinstructie en nog meer zeilinstructie aan Jan.

4 juli – Windstil, op de motor naar Duinkerke

Het binnenvaren van de Franse wateren wordt door J(e)an enthousiast ingeluid met de Marseillaise . Volgens hem kan een volkslied nooit vals zijn, maar mijn trommelvliezen denken daar anders over. Langs een flink industriegebied varen we Duinkerke binnen. Esthetisch valt hier weinig te halen, maar als twee chemisch technologen in opleiding kijken we onze ogen uit.

Later wandelen we over de boulevard naar een Libanees restaurant en nemen plaats op het terras dat zo ongeveer op het strand staat. Op goed geluk bestellen we wat mezze. De tafel komt vol te staan met bakjes hummus, aubergine-tartaar, pasteitjes, bulgur en taboulé. Eigenlijk te veel om op te eten, maar het is te lekker om te laten staan.

5 en 6 juli – Verwaaid

We passen voor 6 beaufort op de kop. Met een tas vol lekkers installeren we ons voor een picknick op de kade, met uitzicht op het scheepvaartmuseum. Ik ben fan van de tot dieren geverfde bolders.

Daarna laten we Jans innerlijke geschiedenis-nerd uit. Op de stranden van Duinkerke werden tijdens de Tweede Wereldoorlog 338.000 geallieerde soldaten geëvacueerd en het Operatie Dynamo-museum toont hier veel indrukwekkende beelden van. ’s Avonds begint het traditionele zomervakantie-Monopoly Dealtoernooi. Ondergetekende voert de ranglijst aan (ook al willen de mannen de score liever niet bijhouden).

Op de tweede verwaaidag begint klusfestijn 2.0. Eerst zetten we de marifoonantenne definitief vast. Op de weg naar beneden repareren we het vlaggenlijntje en hijsen meteen de Franse gastenvlag. Nu hoeft Jan niet langer de Marseillaise te zingen, vals of niet, om respect te tonen. ’s Middags vermaken we ons met moeren, bouten, schroeven en stroomdraadjes. De kluslijst krimpt gestaag en we belonen onszelf met biertjes, olijven en een paar potjes Monopoly Deal. Deze keer ben ik minder succesvol, dus laat die ranglijst maar zitten. Gelukkig is er ook goed nieuws: morgen kan er weer gezeild worden!