Dagboek van een jonge schipper, deel 2

"Voor het eerst verder weg op vakantie… met de boot van mijn vader. Samen met vriend Jan, broer Tom en drie huisgenoten verken ik de Seinebaai. Daarna volgt mijn grote zeilmijlpaal: als schipper Het Kanaal oversteken, zonder mijn vader als matroos.

Op 3 juli vertrokken papa, Jan en ik uit Nederland. Nu, na tien dagen zeilen, klussen en vakantie vieren, liggen we in Honfleur en ruil ik papa in voor broer Tom en drie enthousiaste maar onervaren huisgenoten. Na een dikke knuffel rijdt papa weg en ben ik opeens schipper. Best spannend. Ergens op de achtergrond gonst in mijn hoofd: ‘Ori ë nteren, plan maken, plan delen, plan voorbereiden, plan uitvoeren’. En dus ga ik maar gewoon aan de slag.

Bekijk ook

Nu te lezen in Zeilen: Dagboek van een jonge schipper, deel 1 | Zeilen

Met de kaart voor onze neus bekijken we de Seinebaai, onze speeltuin voor deze week. Het plan voor vandaag? We blijven liggen! Het is 14 juli en dus groot feest in Frankrijk. Het zou onbeleefd zijn om dit over te slaan. Hoogtepunt van de festiviteiten in Honfleur is het traditionele mast lopen. Volgens de havenmeester is het simpel: jongeren rennen over een meterslange balk in een poging de Franse vlag van het einde te plukken. In de praktijk blijkt het wat ingewikkelder. De bomvolle kade leeft hoorbaar mee met iedereen die op theatrale manier van de mast zwiept en in de haven belandt. Het duurt een uurtje voordat een van de deelnemers onder luid gejuich en met vlag in het water duikt.

24-25 juli – de oversteek

Slaap uit de ogen wrijven, zeilpak aan, reddingsvest om, trossen los. Op naar Engeland! Cherbourg in het donker is heel wat anders dan Cherbourg overdag. We zien heel veel lampjes, en de afstand is maar moeilijk in te schatten. Mijn boeienlijstje en twee extra paar wakkere ogen bieden uitkomst en zo passeren we de drie havenmonden. Eenmaal op volle zee wisselen Tom en ik elkaar elke vier uur af, verder stroomt er elk uur iemand in en iemand uit. Door de dichte bewolking is er geen ster te zien en voelt het alsof we een groot zwart gat invaren. Met muziek, snacks, navigatie en zeiltrim houden we onszelf lekker bezig. Het logboek wordt gevuld met belangrijke en minder belangrijke zaken en elk uur volgt er een kruisje op de kaart.

Slaap uit de ogen wrijven, zeilpak aan, reddingsvest om, trossen los. Op naar Engeland!

Bij zonsopkomst laten de eerste dolfijnen zich zien. We varen zuidelijk van de shipping lane naar het westen, tot net voorbij de Kanaaleilanden. Zo kunnen we later, met de voorspelde westelijke wind, weer noordelijk op Engeland mikken. We hebben vijf havens voorbereid en zetten vooralsnog koers naar Plymouth. De komende paar uur kijken we goed om ons heen en op de radar. De meeste schepen sturen een beetje bij om ons als zeilboot voor te laten gaan. Tweemaal roep ik een schip op om te vragen hoe ze ons willen passeren.

We varen inmiddels aan de wind met een dikke 5 beaufort: meer wind en minder comfort dan verwacht. Jenna neemt voor de zekerheid een emmer op schoot. Een school dolfijnen vormt een welkome afleiding. Voor het avondeten staat er chili sin carne op het menu.

Lekker simpel, maar ik kom niet verder dan rijst koken. We overwegen om alle groente er rauw doorheen te roeren, maar Tom blijkt onze grote redding. Hij heeft een maag van beton en neemt mijn kookbeurt over.

Met een tweede nacht voor de boeg, toenemende wind en afnemende fitheid van de bemanning besluiten we ruimer te gaan varen, naar Brixham, waar we vanavond nog kunnen aankomen. Die keuze doet wonderen. De muziek gaat aan, er wordt gezongen en gedanst, en de gastenvlag gaat omhoog. Terwijl we met zonsondergang de baai binnenvaren, komen er nog eens twintig dolfijnen langs. Magisch.

De havenmeester vindt het absolútely fine dat we hier een nachtje blijven liggen. Als we de boot hebben opgeruimd is het tijd voor dé oversteektraditie: Guinness! We belanden in The Mermaid, de hipste tent van het dorp, waar we met ons heftige slaaptekort en zeilkloffie totaal uit de toon vallen. Het bier smaakt er niet minder om.

Verder lezen

Lees het volledige artikel in Zeilen 07/2026 en als abonnee ook hier digitaal.

Ben je nog geen abonnee? Bestel nu een digitaal jaarabonnement op Zeilen, dan heb je direct toegang tot dit artikel en vind je in ons digitale archief nog veel meer. Óf bestel een jaarabonnement 12x Zeilen+ digitaal lezen, dan krijg je maandelijks ons magazine thuisbezorgd én heb je met onze app altijd en overal de kennis van Zeilen tot je beschikking. Bestel hier.

Bekijk ook

Dossier Engeland | Zeilen