Zeilen 05/10: 25 jaar Zeilen
25 jaar Zeilen
In mei 1985 verscheen de allereerste echte editie van Zeilen. Toen nog vrijwel geheel in zwart-wit uitgevoerd. En met een advertentie van een tabakfabrikant. Dat zou nu ondenkbaar zijn.
Keurig ingebonden lagen ze jarenlang op de plank. Drie verhuizingen overleefden ze. Nauwelijks keek iemand naar ze om. Tot we enige tijd geleden het plan opvatten om een overzicht te maken van 25 jaar Zeilen. Toen bleken de ingebonden jaargangen ineens een gewild artikel. Eindeloos werd er gesnuffeld, gebladerd en gegniffeld. Herinneringen aan vervlogen tijden borrelden op. De verhalen van hen die er bij waren, kwamen los. Vervolgens dook de gehele redactie in de historie met de opdracht om uit elke jaargang het meest spraakmakende artikel of de opvallendste gebeurtenis te lichten en in een paar zinnen samen te vatten.
Het resultaat van onze inspanningen ziet u, inclusief de tijdlijn, elders in deze editie.
Veel is er in de afgelopen kwart eeuw in de zeilerswereld veranderd. Wie kan zich na de opmars van de mobiele telefoon nog voorstellen dat we via een marifoon door tussenkomst van een juffrouw van Scheveningen Radio (overigens gevestigd in IJmuiden) contact met het thuisfront onderhielden. En wie steekt er nog van wal zonder op zijn minst een gps-je aan boord?
Toegegeven, zelf ben ik ook erg gecharmeerd van alles wat schermpjes en knopjes heeft. Mijn boot is er dan ook ruimschoots van voorzien. Overigens heb ik nog steeds de papieren kaarten en de dikke zeemansgidsen niet afgezworen, maar het degelijke handwerk met passer, potlood en liniaal wordt aan boord slechts moeizaam in ere gehouden.
Bij het doorbladeren van die driehonderd indrukwekkende edities van Zeilen, denk ik met enige weemoed terug aan mijn eerste schreden op het zeilerspad. Met een klein kajuitbootje staken we halverwege de jaren ’80 voor het eerst het IJsselmeer over van west naar oost. Als hulpmiddelen beschikten we over niet meer dan een kompas en een kaart met toebehoren. En we konden gebruik maken van een marifoon. Heerlijk, ongecompliceerd zeilen.
Vaak denk ik terug aan het moment waarop Stavoren naderden en korte tijd later veilig achter de sluis afmeerden. Natuurlijk liepen we niet naar de telefooncel, maar moesten we het thuisfront via onze kleine zender laten weten dat de oversteek zonder problemen was verlopen. Altijd is me de enigszins zwoele stem van de juffrouw aan de andere van de radiogolf bijgebleven toen ze meldde: “Goedemiddag, Scheveningen Radio. Wat kan ik voor u doen?”.
Wat mij betreft mogen de tijden van weleer herleven.
Cees van Dijk
Hoofdredacteur
www.zeilersweblog.nl
Zeilen 04/10: Rondje Paradijs
Niet leuker, niet makkelijker
Rode diesel. Weinig onderwerpen hebben de laatste maanden de gemoederen in de zeilerswereld zo bezig gehouden. Aanleiding voor de commotie was een artikel over dit onderwerp in Zeilen eind vorig jaar. Daarna stroomden de e-mails binnen. Onder onze lezers bestaat duidelijk veel onrust over de fiscale risico’s die aan het bezit van rode diesel kleven. Het probleem is namelijk niet hoe je er aan komt, maar juist hoe je het rood gekleurde spul weer kwijt raakt. En hoe je een hoge boete kunt ontlopen. Onze redactie ging op zoek naar de antwoorden. Dat koste vreemd genoeg behoorlijk wat moeite.
Bij de douane, een onderdeel van de Belastingdienst, stond de voorlichtingsafdeling namelijk niet te trappelen om duidelijkheid te verschaffen. Pas na lang aandringen kregen we een, helaas tamelijk beperkt, antwoord op onze vragen. Preventie en voorlichting, zo stellen we vast, staan niet bijster hoog in het vaandel van deze overheidsdienst.
Wel werd tijdens ons onderzoek duidelijk dat bijvoorbeeld een tankbeurt in Engeland – waar nog steeds legaal rode diesel mag worden getankt – bij terugkomst in Nederland tot een behoorlijke financiële kater kan leiden. Bij het aantreffen van een vleugje rode kleurstof in uw brandstoftank, hangt u al snel een boete van honderden euro’s boven het hoofd. U kunt een bekeuring waarschijnlijk voorkomen als u de bonnetjes hebt bewaard, en in een uiterst gedetailleerd logboek in ieder geval het aantal motoruren hebt bijgehouden. Garanties zijn echter niet te geven.
Nu kan ik me bij dit hele verhaal nog iets voorstellen als het gaat om uit de kluiten gewassen motorboten die duizenden liters diesel per jaar verstoken. In dat geval kan de fiscus flinke bedragen mislopen. Voor de gemiddelde zeilboot vraag ik mij af of de kosten van de overheidscontroles de baten wel rechtvaardigen. Immers, het verschil is miniem: op een tank van vijftig liter boekt u hooguit vijf euro voordeel als u rode in plaats van witte diesel tankt. En hoeveel diesel verbruikt u per vaarseizoen?
Natuurlijk, wetten hebben alleen zin als de regels gecontroleerd worden, maar ik heb zo mijn twijfels bij de prioriteiten die worden gesteld. Ik weet niet hoe het met u is, maar ik krijg de kriebels als ambtenaren alles uit kast halen in de hoop in een zeilboot een druppel rode diesel te vinden. Alleen al het noodzakelijke onderzoek in het laboratorium kost bijna driehonderd euro. Over kosten en baten gesproken.
Helaas, het is niet anders. Rode diesel getankt? Volg dan het dringende advies in het artikel elders in deze editie op. Bewaar de bonnen en houdt een tot op de minuut nauwkeurig scheepsjournaal bij. Want zonder uitvoerige administratie vaart niemand wel. Althans, dat vindt de douane.
Cees van Dijk,
Hoofdredacteur
Zeilen 11/09: Voiles de Hylpen
“Mag ik even in uw bakskist kijken?”...