Dat ondervonden we aan den levende lijve. Nadat alle aspecten van een zeilboot en een lange overtocht gezamenlijk doorgenomen zijn, zeeziektepillen voor het grijpen liggen, en taken verdeeld zijn, worden de trossen losgegooid. ‘Woehoe, wat wiebelt alles zeg!’ roept een van onze meezeilsters. We zijn de marina nog niet uit of die enthousiaste ‘woehoe’ verandert in een totale stilte. Op de stralend zonnige namiddag  aan de zuidoost kust van Bali veroorzaken de eerste golfjes al een misselijk gevoel bij het vriendinnetje van een van onze beste vrienden. 997 mijl te gaan. We zitten met zes man op onze 44-voeter, en een aantal van ons gaat mee voor de ervaring. Die achteraf zeker als ‘once in a lifetime’ wordt bestempeld.
Toegegeven, we zijn wat laat in het seizoen. Daardoor zijn de weerpatronen wat minder voorspelbaar zijn, maar de weersverwachtingen zien er goed uit. Na de eerste twee dagen lekker opgeschoten te zijn, beginnen zich echter overal om ons heen fronten te vormen en binnen de kortste keren varen we het ene na het andere zwarte gat in. Iedereen vecht om zijn slaap in de rollende kooien. In de voorpunt worden Florian en zijn vriendinnetje, steeds als onze Pegasus een golf in duikt, van hun bed richting het plafond gelanceerd. Niemand van de meezeilers krijgt het voor elkaar om een fatsoenlijke maaltijd in elkaar te draaien, dus de last op onze schouders wordt gedurende de tocht steeds groter. Slechts drie van ons zijn in staat zelfstandig diensten te draaien, maar er gaat geen dienst voorbij zonder dat een ander zijn bed uit geroepen wordt om aan lijnen te trekken, zeilen bij te stellen, of wordt gevraagd stand-by te staan voor de volgende bui.
Ons oude grootzeil scheurt in een vlaag van krap zestig knopen geheel langs het onderlijk af. Omdat het een oud zeil was durfden we het niet aan hem te reven. Wanneer we doorvaren met een gereefd zeil blijkt dat geen gekke gedachte. De volgende dag scheurt ook het eerste rif.
De meest zeezieke meezeilster schudt na een week haar hoofd met de mededeling ‘ik had het kunnen weten, mijn evenwichtsorgaan doet niet altijd wat hij moet doen, daarom word ik in Nederland ook vaak wagenziek’.
Hoewel we met zijn tweeën al aardig wat gewend zijn, zijn we inmiddels twee wijsheden verder. Je kunt je meezeilers niet goed genoeg voorbereiden, en de emmer is je meezeilers beste vriend.

Voor het volledige verhaal van deze overtocht zie: www.thegreenmiles.nl